قدماى اصحاب كه مذهب ايشان يك سال است مضمون اين روايت را حمل بر غالب نموده‌اند . و لكن در نزد حقير ترجيح از براى مذهب مشهور است ؛ به جهت آن‌كه مضمون احاديث كه بر خلاف آن است موافق مذهب عامه است و حمل نمودن آن‌ها را بر تقيه ، ممكن بلكه متعين است . و در بعضى از روايات كه مضمون آن‌ها موافق مشهور است ايضا رسيده است كه « لا يزيد لحظة و لو زاد ساعة لقتل امه قبل ان يخرج » « 1 » ؛ يعنى زياد نمىشود مدت مكث نمودن طفل در شكم مادر از نه ماه به قدر يك لحظه و اگر زياد بشود به قدر يك ساعت ، هرآينه مىكشد آن طفل مادر خود را پيش از آن‌كه بيرون بيايد . و كلام منجّمين ايضا با مذهب مشهور موافق است و گفته‌اند كه جنين از ابتداى علوق و قرار او در رحم تا تمام به يك ماه در تدبير زحل و در ماه دويّم در تدبير مشترى و هم‌چنين روى به پايين تا آن‌كه در ماه هفتم در تدبير قمر مىباشد . و بعد از آن ، عود مىنمايد و در ماه هشتم در تدبير زحل و نهم در تدبير مشترى مىباشد ايضا . و مشترى چون‌كه در آن ، حرارت و رطوبت معتدله‌اى است كه ماده و منبع حياتى است كه از اعظم سعادات است او را اسعد اكبر ناميده‌اند و گفته‌اند كه از اين سبب است كه در نوبت تدبير دويّم آن‌كه ماه نهم است جنين را از مطموره رحم خلاص مىسازد و به فضا و سعت وجود خارجى اين عالم مىآورد . و تا ديده و شنيده شده است ايضا اوقات حمل زنان از مدت نه ماه زياد نبوده است . پس بايد كه اكثر مدت حمل را نه ماه دانست و پدر و مادر هر فرزندى را كه از وقت مجامعت تا وقت تولد در ما بين شش و نه ماه بيايد از خود و غير آن را از غير خود دانند . و بايد كه متوجه فرزند خود بشوند و او را در مدت حمل از مضار و مفاسد ، مثل شدت سرما و گرما و بسيار ماندن در حمام و خوردن چيزهاى باددار و برداشتن چيز سنگين و جستن و افراط در جوع و در جماع خصوصا بعد از ماه هفتم و بوييدن بوى خوراكى و نخوردن از آن و امثال اين‌ها از حوادثات و مفجعاتى كه موجب فساد و سقوط او است ، دور نمايند و محفوظ دارند . و علامت اسقاط ، پژمردگى پستان است

--> ( 1 ) . همان .